به کسی بر نخوره ، بر نخوره
من یکی پنجرمو می بندم
این همه پنجره ی باز بسه
من به قاب آینه می خندم
به کسی بر نخوره ، بر نخوره
من یکی پیش خودم می مونم
در شب بی کسی و بی حرفی
برای دل خودم می خونم
به هنگام بازديد از يك بيمارستان رواني،از روانپزشك پرسيدم:شما چطور متوجه ميشويد كه يك بيمار احتياج به بستري شدن دارد يا نه؟!؟
روانپزشك گفت:ما وان حمام را پر ميكنيم و يك قاشق چايخوري،يك فنجان و يك سطلجلوي بيمار ميگذاريم و از او ميخواهيم كه وان را خالي كند.
من گفتم:آهان! فهميدم... آدم عادي بايد سطل را بردارد چون بزرگتر است.
روانپزشك گفت: نه آدم عادي در پوش زير آب وان را بر ميدارد. شما ميخواهيد تختتان كنار پنجره باشد؟!؟